Από τις «Λαζαρίνες» με τα στολισμένα καλάθια μέχρι την επίσημη αναγνώριση των καλάντων της Κρηνίτσας Τρικάλων ως Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά.
Το Σάββατο του Λαζάρου (4 Απριλίου 2026) αποτελεί μια από τις πιο ζωντανές ημέρες της ελληνικής υπαίθρου. Είναι η γιορτή που συνδυάζει τη θρησκευτική κατάνυξη με την ανοιξιάτικη αναγέννηση, μέσα από παραδόσεις αιώνων που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.

Οι «Λαζαρίνες» και τα κάλαντα της άνοιξης
Πρωταγωνιστές της ημέρας είναι τα παιδιά και κυρίως τα κορίτσια σχολικής ηλικίας —οι γνωστές «Λαζαρίνες» ή «Λαζαρούδισσες».
Η προετοιμασία: Από την παραμονή, οι κοπέλες μαζεύουν αγριολούλουδα για να στολίσουν τα καλάθια τους.
Το έθιμο: Το πρωί του Σαββάτου, μετά την εκκλησία, γυρίζουν τα σπίτια τραγουδώντας τα «Λαζαρικά», εξιστορώντας την ανάσταση του Λαζάρου.
Το φιλοδώρημα: Οι νοικοκυραίοι προσφέρουν παραδοσιακά αυγά (σύμβολο ζωής), γλυκίσματα ή χρήματα.

Ιστορική στιγμή για την Κρηνίτσα Τρικάλων
Το 2026 αποτελεί έτος-σταθμό για τη Θεσσαλία, καθώς τα Λαζαρίτικα Κάλαντα της Κρηνίτσας εντάχθηκαν επίσημα στον Εθνικό Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας.
Η ιδιαιτερότητα των καλάντων αυτών έγκειται στο ότι δεν περιορίζονται στη θρησκευτική αφήγηση, αλλά περιλαμβάνουν στίχους για:
Τον έρωτα και την ομορφιά.
Την αγάπη και την οικογενειακή ευτυχία.
Τον καημό της ξενιτιάς.

Η σημειολογία του εθίμου
Τα κάλαντα του Λαζάρου δεν είναι απλώς τραγούδια· είναι μια τελετουργική αναπαράσταση της νίκης της ζωής επί του θανάτου. Οι ευχές για υγεία και ευημερία που μοιράζουν οι μικροί καλαντιστές προετοιμάζουν το έδαφος για τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Άγιο Πάσχα.